Vind ik leuk:

Uit de catechismus:

Het kerkelijk gebod bepaalt de wet van de Heer en drukt deze uit: ‘Op zondag en op andere verplichte feestdagen zijn de gelovigen verplicht aan de mis deel te nemen’. Aan het voorschrift om aan de mis deel te nemen voldoet wie de mis bijwoont, overal waar deze in een katholieke ritus gevierd wordt ofwel op de feestdag zelf ofwel op de avond van de voorafgaande dag’. De eucharistie op zondag is de grondslag en de bezegeling van het hele christelijk leven. Daarom ook zijn de christenen verplicht om aan de eucharistie deel te nemen op de vastgestelde dagen, tenzij ze verontschuldigd zijn vanwege een ernstige reden (zoals ziekte, zorg voor zuigelingen) of ervan ontslagen zijn door hun eigen pastoor. Zij die willens en wetens deze verplichting verwaarlozen, begaan een zware zonde. De deelname aan de gemeenschappelijke viering van de eucharistie op zondag is en een getuigenis van dat men toebehoort en trouw is aan Christus en zijn kerk. De gelovigen tonen op die wijze hun gemeenschap in het geloof en in de liefde. Zij getuigen gezamenlijk van Gods heiligheid en van hun hoop op het heil. Onder leiding van de heilige Geest bemoedigen zij elkaar.

Zondagsplicht, klinkt dat niet heel wettisch? Zit er een strenge God in de hemel die op een kalender bijhoudt wanneer je je meldt in de mis en die woedend wordt als je eens een keertje overslaat? La Bourdon denkt van niet. Roept onze God ons op zondagen en feestdagen naar de kerk? Dát wel. Maar hoe dan? Uiteraard, God wil Zich aan ons geven in de mis en in de Eucharistie. Hij geeft Zijn lichaam aan ons, dat komt in ons, wordt in ons ingebouwd, aldus worden wij tot Hem omgevormd – wie dus niet naar de mis gaat doet zichzelf tekort. Wij krijgen van Hem, maar waarom heet dit ‘plicht’? In elk geval om de ernst van de zaak te benadrukken, het is menens hier. Deelname aan de eucharistie is de manier om daadwerkelijk één te zijn met Christus en Zijn Kerk en buiten dat is er geen heil. La Bourdon staat hier (uiteraard) helemaal achter. Toch wil ik voor dit stukje een andere invalshoek kiezen.

La Bourdon heeft een zware nacht achter de rug op het moment dat ze dit schrijft. Zoon (5) werd eerst midden in de nacht wakker met hoofdpijn. Dat gebeurt vaker als hij zich overdag te druk heeft gemaakt. Na een plasje, een kinderparacetamol en een aai over de bol ging hij weer slapen. De rust duurde echter niet lang: dochter (3) had eng gedroomd. Er zat een bij op haar kamer die haar had geprikt. De bij bleek een vlekje op het vloerkleedje te zijn. Gelukkig was ze snel gerustgesteld. Even later was zoon (1) aan het huilen want knuffel kwijt. Makkelijk opgelost maar wéér een onderbreking. Les Bourdonettes weten ons (mijn man is er ook nog een keer uitgeweest vannacht, ik weet niet eens naar wie en waarvoor) wel bezig te houden.

Hoe zit dat, met God die ons roept? De Bijbel is één van de manieren waarop Gods openbaring tot ons komt en ze bevat onder andere de overlevering van de geloofsbeleving van mensen. Vaak zien we dat beeld van de strenge, offers eisende God terug in de Bijbel. God die roept, als je een klus voor Hem moet opknappen. God die, om voor ons duistere redenen, allerlei regels heeft ingesteld en woest wordt als je je er niet aan houdt. Door de Schrift heen zien we dit veranderen: de strenge, onredelijke God blijft weliswaar streng maar wordt een rechtvaardig God. Een God die geen offers wil, maar oproept tot eerlijkheid en recht. God laat Zich ook zien als een goede Koning die voor zijn onderdanen zorgt. God vertelt ons dat hij van ons houdt. Hij blijkt een Vader te zijn die alleen het beste wil voor Zijn kinderen en tot Wie je je altijd kunt wenden. Het ‘streng maar rechtvaardig’ wordt genade, vergeving en welkom. Hij roept ons bij Zich omdat hij ons iets wil géven.

Het nieuwe Testament vertelt ons over de Christus, waarnaar in het Oude Testament wordt verwezen. Christus, dé openbaring van God. Wie is Hij? We lezen dat er een engel verschijnt aan een jong meisje. Hij zegt: Maria, luister: God wil jouw kind worden. En het meisje antwoordt: Dat is goed. Ik zal Zijn moeder zijn. Maria werd de moeder van God. Hij werd een baby, een baby die roept. Hij heeft ’s nachts om haar gehuild, omdat Hij honger had, of een vieze luier, of omdat Hij Zich alleen voelde en bij haar wilde zijn. Zij zorgde voor Hem, Hij had haar nodig. Wie is zij? Zij is de Kerk. En de Kerk, dat zijn wij. Wij allen. Wij zijn, als leden van de Kerk, onderdeel van haar. God is ons Kind.

In de geloofsbeleving van mensen door de eeuwen heen, ook bij ons, blijven al bovengenoemde beelden natuurlijk bestaan en door elkaar lopen. Dat geeft niet want ze zijn niet fout. God als behoeftige baby staat echter niet op de voorgrond, voor mijn gevoel. Het voelt ook haast wat blasfemisch om zoiets te schrijven over de Almachtige. Toch kan dit beeld volgens mij het één en ander verduidelijken wat betreft onze verplichte kerkgang. Want, o ja, wat heeft dit alles nu te maken met de zondagsplicht? De zondagsplicht is de kerkrechtelijke neerslag van God die ons roept. In Zijn ultieme openbaring blijkt God ons te roepen, omdat Hij ons nodig heeft. Omdat Hij wil dat we bij Hem zijn, om door ons geknuffeld en gevoed worden. Hij wil in de eucharistie in ons komen om door ons gedragen te worden en veilig bij ons te zijn. Hij wil dat we van Hem houden als een moeder van haar Kind.

Is God een God die offers eist? Tja, eist een kind offers? Ja, als je het per se zo wilt zien, kinderen eisen offers. Je figuur, je nachtrust, je carrière. “Maar je krijgt er zóveel voor terug”, hoor je dan. En zo is het ook. La Bourdon heeft het even niet over de aandoenlijke knutselwerkjes die op Moederdag, samen met een ontbijtje op bed, worden gepresenteerd, hoewel zoiets natuurlijk fantastisch is. Zelfs niet over de knuffels, de mollige armpjes om je hals, de snotkusjes, het wonderlijke feit dat zo’n mensje spontaan begint te lachen en te stralen alleen omdat jij de kamer binnenkomt. Dat is heerlijk! De ware transformatie, wat je werkelijk krijgt wanneer je kinderen hebt, is een omvorming in jezelf. De meest ik-gerichte figuren krijgen plotseling een idee van wat het is om jezelf onbelangrijk te vinden en om het gelukkigst te zijn, als anderen gelukkig zijn. Het krijgen van kinderen geeft je een voorproefje van wat werkelijke liefde is.

Van deze waarheid maken wij deel uit, dit wordt werkelijkheid in ons, wanneer wij naar de Mis gaan, ons daarin deel maken van het ontvangen van Christus door de Kerk. Wij maken allen deel uit van de Kerk en als wij er niet zijn is de Kerk niet compleet. Natuurlijk, Christus wordt altijd door de Kerk ontvangen omdat de priester altijd communiceert maar deze geloofswerkelijkheid wordt echt vervolmaakt voor ons wanneer wij ook te communie gaan en Hem daadwerkelijk in ons opnemen, bij ons dragen, voor Hem zorgen. Ja, de zondagsplicht is een opdracht, het is God die het ons beveelt als gezaghebber. Ook is het God die ons iets wil geven in de mis, God is de Vader die ons wil voeden. Maar de Heilige Familie laat ons zien dat God van ons wil krijgen. Komen als Hij roept is onze plicht als moeder. Ja, zorgen voor je kinderen is een plicht. Een dure, soms een zware, maar heerlijke plicht.

Natuurlijk, dit is een gebroken wereld – niet alle kinderen zijn een genoegen om voor te zorgen, lang niet alle moeders zijn volmaakte moeders. Alle Godsbeelden hebben manko’s als je ze te letterlijk overzet op dit tranendal, God als vader zal bijvoorbeeld ook niet bij iedereen alleen maar positieve gevoelens oproepen. Daarmee blijft het beeld en de waarheid die zij weergeeft toch overeind.

Onze zorgplicht is de ‘keerzijde’ van Gods afhankelijkheid, het hoogste wat Hij voor ons heeft gedaan. Door het kind van Maria te worden heeft Hij ons in staat gesteld aan Hem te geven, echt te geven. Hij heeft het zo gemaakt dat Hij ONS nodig heeft, niet voor Hemzelf maar voor ons, zodat wij de echte gevende liefde mogen doorleven.